MENU

De flexibele strepen van Harald Schmitz-Schmelzer

Toen leeftijdsgenoten nog buiten de lijntjes van kleurplaten kleurden, schilderde de destijds 10-jarige Harald Schmitz-Schmelzer al impressionistische schilderijen na. Inmiddels kopieert de Duitse kunstenaar niet meer en wordt zijn eigen werk wereldwijd geroemd. De ruimtelijke, schematische strepen, die in werkelijkheid bestaan uit diverse kleurlagen zijn kenmerkend voor zijn stijl.

Harald Schmitz-Schmelzer gebruikt kunsthars als bindmiddel voor zijn werken. Hierdoor ontstaan kleurrijke blokken.

Jeugdliefdes

Haralds kunstwerken hangen wereldwijd in zowel privé als openbare collecties. Op zijn dertiende ontdekte de kunstenaar het surrealisme en leefde hij zich uit op olieverfschilderijen, decalcomanieën en frottages. Toen vervolgens zijn interesse voor fotografie groeide, begon hij tegelijkertijd met het maken van fotorealistische schilderijen. Harald Schmitz-Schmelzer: “Als negentienjarige studeerde ik beeldende kunst, een jaar later was ik student aan de bekende Kunstakademie Düsseldorf. Hier raakte ik erg onder de indruk van docenten zoals Graubner, Uecker, Beuys en Hoehme.”

Elegant, een harde wand of juist transparant

Al meer dan twintig jaar werkt de Duitse kunstenaar met kunsthars als bindmiddel voor zijn verf. “Hierdoor krijgt de verf een bepaalde structuur, dat per kunstwerk verschilt. Transparante of juist ondoorzichtige verf, glanzend of mat, ruw of juist plakkerig: alles wordt hierdoor mogelijk. Geen enkele traditionele verfsoort heeft dezelfde eigenschappen.”

De niet-rationele bondgenoot

Het schema van strepen dat in bijna al zijn werken terugkomt, bevat geen platte strepen, maar driedimensionale kleurlagen. Deze kunnen gezien worden als een voorbeeld van niet-objectieve en niet-rationele kunst. De strepen zijn door een gietmal gecreëerd, zonder dat de kunstenaar zich precies herinnert welke kleuren enkele dagen daarvoor op het doek zijn gegoten. Het resultaat heeft zijn eigen vitaliteit en is in zekere zin de bondgenoot van de kunstenaar, en niet alleen een product.

Stille wateren, diepe gronden

Volgens Harald Schmitz-Schmelzer hebben alle niet-mimetische kunstwerken een dieperliggende gedachte. “Malevich’s Black Square zonder een dieperliggende gedachte zou gewoon een stomme jas zijn. Bach’s Goldberg-Variationen zou niet meer dan lawaai zijn.” Sculpturen van de Fang-gemeenschap in Gabon, minimalistische muziek, Duitse romantiek, zeldzame stenen en Max Imdahl zijn zomaar enkele sleutelwoorden die de kunstenaar opsomt om de dieperliggende gedachtes van zijn werk aan te duiden.

En hoewel de werken van de kunstenaar inmiddels wereldwijd geroemd worden, Harald Schmitz-Schmelzer blijft down-to-earth. Want op de vraag wat al zijn werken gemeen hebben, antwoord hij simpelweg: ‘ze zijn allemaal door mij gemaakt.

BewarenBewaren